‘Ik kan beter accepteren dat ik hier blijf wonen’

Blaas van Hout (64) heeft een aantal TIA’s gehad en heeft gerevalideerd op een revalidatieafdeling binnen een verpleeghuis. Vanwege blijvend lichamelijk letsel en zijn alleenstaande bestaan, heeft hij een indicatie vanuit de Wet langdurige zorg (Wlz) gekregen. Daarom is hij binnen de organisatie verhuisd naar een verzorgingshuis.

In de loop van de maanden herstelde Blaas zodanig dat hij zich niet meer prettig voelde binnen het verzorgingshuis. “Ik wilde graag mijn oude leven weer oppakken zonder gebonden te zijn aan de regels in het verzorgingshuis. Ik ga graag eens biljarten of darten in het café. Ook voelde ik geen behoefte om contact aan te gaan met de andere bewoners van het verzorgingshuis. Ook vanuit het verzorgingshuis zagen ze ik me niet thuis voelde,’ aldus Blaas.

Weer zelfstandig wonen?

Blaas nam zelf contact op met MEE om zich te laten ondersteunen in zijn wens om weer zelfstandig te wonen. In gesprek met Blaas en teamleider van het verzorgingshuis kwam naar voor dat dit niet zo eenvoudig was omdat hij schulden had. In overleg hebben we een traject uitgezet richting maatschappelijk werk voor schuldhulpverlening en bewindvoering. ‘Mij werd duidelijk dat dit eerst rond moest zijn voordat ik weer zelfstandig zou kunnen wonen, omdat het anders gedoemd was te mislukken.’

Blaas vervolgt: ‘Daarnaast hebben we in gezamenlijkheid besproken hoe de zorg, begeleiding en woonomgeving eruit moet zien om de kans van slagen zo groot mogelijk te maken.’ Omdat zowel Blaas als de zorgaanbieder bij alle gesprekken aanwezig waren, is de verstandhouding in de loop der tijd verbeterd.

Domper

‘Toen de financiële kant nagenoeg was geregeld, kreeg ik helaas slecht nieuws over mijn gezondheid, waardoor ik in de toekomst meer zorg nodig heb. Dit was een flinke domper voor mij. Doordat de gesprekken zo open en fijn verliepen, kan ik me er daar nu bij neer leggen.  Ik accepteer nu dat ik in het verzorgingshuis blijft wonen.’

De namen in dit verhaal zijn fictief